Pixi ve Renkli Rüyalar Diyarı

Bir varmış bir yokmuş, uzak diyarların en ışıltılı, en neşeli köşesinde, rengarenk çiçeklerin ve pırıl pırıl parlayan yaprakların arasında minicik bir peri yaşarmış. Adı Pixi’ymiş bu perinin, sarı ipekten dikilmiş, etekleri papatya yapraklarıyla süslü, minik çizmeleri çiğ taneleriyle parıldayan bir kostümü varmış. Pixi’nin en belirgin özelliği ise sırtındaki masmavi, şeffaf kanatlarıymış; her çırpışında "fırrr" diye bir ses çıkarır, ardında pırıltılı mavi tozlar bırakırmış. O kadar neşeliymiş ki Pixi, kahkahaları ormanın en derin köşelerine kadar ulaşırmış, her sabah güneşi o uyandırırmış sanki, her gece yıldızları o sayarmış.

Günlerden bir gün, Pixi’nin yaşadığı Renkli Rüyalar Diyarı’nda tuhaf bir sessizlik baş göstermiş. Çiçeklerin kırmızıları solmuş, ağaçların yeşilleri matlaşmış, gökyüzünün mavisi bile yorgun görünüyormuş. Pixi, bu duruma çok üzülmüş. Kanatlarını "fırrr" diye çırpıp diyarın en yaşlı bilgini olan Bilge Kurbağa’nın yanına gitmiş. Bilge Kurbağa, göletin kenarında "şıp şıp" sesleriyle su zambaklarının üzerinde oturuyormuş. Pixi, Kurbağa’ya durumu anlatınca, Bilge Kurbağa derin bir nefes almış ve: “Renkli Rüyalar Diyarı’nın kalbindeki Işıltı Taşı’nın gücü azalmış, Pixi. Onu yeniden canlandırmak için üç rengi, maviyi, kırmızıyı ve yeşili yeniden bulup ona geri götürmelisin,” demiş. Pixi, gözleri pırıl pırıl heyecanla parlayarak, bu önemli görevi üstlenmeye karar vermiş.

Pixi, ilk olarak kaybolan mavinin peşine düşmüş. Karlı Dağlar’ın zirvesinden akan Buz Mavisi Şelalesi’nin donduğunu, gökyüzünün bile solduğunu görmüş. Minik elleriyle buz gibi şelaleye dokunmuş, masmavi kanatlarından dökülen pırıltılı tozlar şelaleyi yavaşça eritmiş, su yeniden "şıp şıp" akmaya başlamış ve gökyüzü eski canlı mavisine kavuşmuş. Sonra, kızıl bir gölge gibi kaybolan kırmızının izini sürmüş. Yanardağlar Ülkesi’ne ulaşmış, orada yaşayan Ateş Böcekleri’nin ışıkları sönmüş, kırmızı lavlar donmuş kalmış. Pixi, neşeli şarkılar söyleyerek dans etmeye başlamış, sarı kostümünün etekleri savrulurken, Ateş Böcekleri’nin kalpleri ısınmış ve yeniden parlamışlar, lavlar akmaya başlamış. Son olarak, yeşilin izini takip etmiş, Sonsuz Orman’a varmış. Ağaçlar yapraklarını dökmüş, otlar kurumuş, orman gri bir örtüye bürünmüş. Pixi, her dokunduğu dala, her bastığı toprağa mavi kanatlarından sihirli tozlar serpmiş, ardından tüm ormanı saran yemyeşil bir filizlenme başlamış.

Pixi, bulduğu maviyi, kırmızıyı ve yeşili kalbindeki sevgiyle birleştirip Işıltı Taşı’na geri götürmüş. Taş, yeniden tüm renkleriyle parlamaya başlamış, diyar eski canlılığına, neşesine kavuşmuş. Çiçekler yeniden kırmızı, ağaçlar yeniden yeşil, gökyüzü yeniden masmavi olmuş. Pixi, bu büyülü maceradan sonra, renklerin sadece etrafta değil, kalplerde de yaşatılması gerektiğini anlamış. Gökten üç pırıltılı renk düşmüş, biri Renkli Rüyalar Diyarı’nın neşeli perisi Pixi’ye, biri renkleri kalbinde yaşatan tüm çocuklara, biri de bu güzel masalı dinleyen ve hayal kurmaktan asla vazgeçmeyen herkese.