Utangaç Rakun Masalı

Bir varmış bir yokmuş, çınarların gölge saldığı yemyeşil bir ormanda, kuyruğu pamuk kadar kabarık, gözleri iki parlak fındık gibi ışıldayan minik bir rakun yaşarmış. Adı Pofidik'miş. Pofidik o kadar utangaçmış ki, bir yaprak hışırdasa annesinin kabarık kuyruğunun arkasına şıp diye saklanırmış. Bütün günü oyuk ağacının içinde, en sevdiği yosun yastığına sarılıp geçirirmiş.

Derken bir sabah annesi yumuşacık bir sesle, 'Bugün yuva okuluna başlıyorsun yavrum,' demiş. Pofidik'in minik kalbi güm güm atmaya başlamış. 'Ya beni sevmezlerse? Ya hiç arkadaşım olmazsa?' diye düşünmüş titreyerek. Patika boyunca yaprakların üstünde tıp tıp yürürlerken, okulun kapısına varınca ayakları yere çakılmış kalmış. İçeriden neşeli cıvıltılar geliyormuş ama Pofidik girmeye bir türlü cesaret edememiş, annesinin kuyruğuna sımsıkı tutunmuş.

Tam o sırada kapıdan tombul bir kirpi yavrusu çıkmış, dikenleri sanki küçük bir taçmış gibi parlıyormuş. 'Merhaba, ben İğnecik!' demiş gülümseyerek. 'Sen de mi korkuyorsun? Ben de ilk gün saklanmıştım. Ama bak, içerde yumuşacık yastıklar ve ballı kozalaklar var!' Pofidik şaşırmış, demek korkan tek o değilmiş. İğnecik'in uzattığı minik pati eline tutunarak usulca içeri adım atmış. İçeride bir tavşan, bir sincap ve ufak bir baykuş ona el sallamış. Pofidik o gün ilk defa kahkahalarla gülmüş, yaprak toplama oyununda hepsini geçmiş. Fırrr diye koşarken korkusunun nasıl uçup gittiğini hissetmiş.

Akşam annesi onu almaya geldiğinde Pofidik ışıl ışıl bir yüzle koşmuş: 'Anne, yarın yine gelebilir miyiz?' Meğer yeni bir yere adım atmak, tıpkı karanlık bir oyuğun ucundaki ışığa yürümek gibiymiş; önce ürkütücü görünür, sonra sımsıcak bir yuvaya dönüşürmüş. Pofidik o günden sonra her sabah kuyruğunu sallaya sallaya okuluna koşmuş, utangaçlığının yerini güzel dostluklar almış. Gökten üç kabarık kuyruk tüyü düşmüş; biri cesur Pofidik'e, biri güler yüzlü İğnecik'e, biri de yeni bir şeye başlarken korkusunu yenen tüm uslu çocuklara.