Tavşan Ailesi Masalı

Bir varmış bir yokmuş... Yemyeşil tepelerin arasında, toprağından en kütür kütür turuncu havuçların fışkırdığı Havuç Vadisi'nde, çok düzenli ve çalışkan bir Tavşan Ailesi yaşarmış. Bu ailenin her üyesinin bir rengi ve bir görevi varmış.
Baba Tavşan, mavi tulumuyla bahçeyi çapalar, toprağı havalandırırmış.
Anne Tavşan, kırmızı puantiyeli elbisesiyle lezzetli yemekler pişirir, evi çekip çevirirmiş.Evin büyük çocuğu Ribi, yeşil yeleğiyle tarladan havuçları toplar, sepete doldururmuş.

Ama evin en küçüğü Mibi, sarı çizgili tişörtüyle sürekli ağaç gölgesinde yatar, "Ben daha küçüğüm, hem çok uykum var," diyerek tembellik edermiş.
Bir gün Baba Tavşan gökyüzüne bakmış. Kara bulutlar toplanıyormuş.
 "Eyvah!" demiş. "Büyük bir fırtına geliyor! Yağmur yağmadan bahçedeki bütün havuçları toplamalıyız, yoksa hepsi çamur olur! Herkes telaşla işe koyulmuş. Ribi, yeşil yeleğiyle oradan oraya koşturup havuçları toplamış. Kan ter içinde kalmış. Ağacın altında uyuyan kardeşi Mibi'nin yanına gitmiş.

 "Mibi, lütfen kalk! En azından topladığım havuçların başında nöbet tut. Kargalar gelip yemesin," demiş.
Mibi, sarı tişörtünü düzeltip esnemiş: "Tamam Ribi, sen git, ben buradayım. Gözüm havuçlarda."
Ama Ribi arkasını döner dönmez Mibi'nin gözleri kapanmış ve horlamaya başlamış. Tam o sırada ağaçtan inen kurnaz bir Karga, Mibi'nin uyuduğunu fırsat bilip en büyük, en turuncu havucu kaptığı gibi havalanmış! "Gak gak! Teşekkürler uykucu!" diye bağırmış. Ribi geri döndüğünde eksik havucu ve uyuyan kardeşini görünce çok üzülmüş ama sesini çıkarmamış, çalışmaya devam etmiş.

Derken rüzgar sertleşmiş, gök gürlemeye başlamış. Ribi, kocaman bir havuç sepetini tek başına taşımaya çalışıyormuş. Sepet o kadar ağırmış ki, Ribi'nin ayağı kaymış ve düşmüş! Havuçlar yere saçılmış. Ribi çaresizce ağlamaya başlamış: "Yetiştiremeyeceğiz!"

O sırada yüzüne yağmur damlası düşen Mibi uyanmış. Bir de bakmış ki; annesi, babası ve kardeşi Ribi, rüzgarla boğuşuyor. Az önce kargaya kaptırdığı havuç aklına gelmiş, şimdi de diğerleri ziyan olmak üzereymiş. Mibi'nin içi sızlamış. "Ben ne yapıyorum? Ailem zor durumdayken uyuyamam!" demiş.
Mibi, üzerindeki tembelliği atıp fırlamış. Hemen Ribi'nin yanına koşmuş. Yere dökülen havuçları jet hızıyla toplamış. Sonra Ribi ile birlikte sepetin kulpundan tutmuşlar.
 "Bir, iki, üç! Haydi!" İki kardeş, sepeti birlikte taşıyarak güvenli ambara götürmüşler. Son havucu da içeri attıklarında "Şakır şakır" yağmur başlamış.

Akşam olduğunda dışarıda fırtına koparken, Tavşan Ailesi sıcacık yuvalarında, o gün topladıkları havuçlardan yapılan çorbayı içiyorlarmış.
Baba Tavşan, Mibi'nin başını okşamış: "Aferin oğlum. Bugün gücünü oyun için değil, ailen için kullandın."
Mibi gülümsemiş: "Çalışınca yemek daha tatlı geliyormuş baba. Hem nöbet tutarken uyumamak gerektiğini de öğrendim."

O günden sonra Mibi, sarı tişörtünü giyip her sabah Ribi'ye yardıma gitmiş. Anlamış ki; işleyen demir ışıldar, çalışan tavşan aç kalmazmış.
Gökten üç havuç düşmüş: Biri çalışkan Ribi'ye. Biri hatasını anlayan Mibi'ye. Biri de ailesine yardım etmeyi seven tüm çocuklara.