Barış Güvercini Masalı

Bir varmış bir yokmuş... Yemyeşil vadilerin tam ortasından şırıl şırıl akan "Ayna Nehri"nin iki yakasında, iki farklı krallık varmış. Nehrin sağında Mavi Krallık, solunda ise Kırmızı Krallık yer alırmış. Bu iki krallığın kralları çok inatçıymış. Mavi Kral, "Nehrin suyu en çok bizim hakkımız!" der, Kırmızı Kral ise "Hayır, nehir bizim topraklarımıza daha yakın, bizim hakkımız!" diye bağırırmış.

Bu anlamsız inat yüzünden iki krallık birbirine küsmüş. Köprüler yıkılmış, sınırlar kapanmış. Bir sabah, iki kral da ordularını (tahta kılıçlı komik askerlerini) alıp nehrin kenarına gelmişler. İkisi de kaşlarını çatmış, birbirlerine öfkeyle bakıyormuş. Tam kavga başlayacakken, gökyüzünden "Pırrr!" diye süzülen bembeyaz bir gölge inmiş.

Bu, ormanın en tatlı masalcısı, başında minik altın bir şapka taşıyan beyaz güvercin Pera imiş! Pera, kavgayı ve gürültüyü hiç sevmezmiş. Rüzgar gibi süzülüp tam iki kralın ortasına, nehrin içindeki büyük bir kayanın üzerine konuvermiş.

Mavi Kral bağırmış: "Çekil oradan küçük kuş! Biz burada ciddi bir devlet meselesi konuşuyoruz!"
Kırmızı Kral da eklemiş: "Evet, nehrin sahibini belirliyoruz!"
Güvercin Pera, hiç korkmadan minik gagasını açmış ve o huzur veren, yankılı sesiyle konuşmaya başlamış:
"Saygıdeğer Krallar! Kavga etmeden önce, size bu nehrin gerçek sahiplerinden bahsetmeme izin verin. Yıllar, yıllar önce... Bu nehrin suyu şimdikinden çok daha berrakken, iki küçük çocuk yaşardı."

Krallar şaşkınlıkla Pera'yı dinlemeye başlamışlar. Pera, kanadının altındaki minik rulosunu açmış ve masalını okumaya devam etmiş:
"Biri mavi gömlekli, diğeri kırmızı gömlekli iki küçük çocuk... Her sabah bu nehrin kenarına gelirlerdi. Kavga etmek için değil, oyun oynamak için! Ceplerinden eski defter yaprakları çıkarır, onlardan beyaz kağıt gemiler yaparlardı. Sonra o gemileri suya bırakır, 'Kimin gemisi daha uzağa gidecek?' diye neşeyle yarıştırırlardı. 

Bazen mavi gömlekli çocuk düşerdi, kırmızı gömlekli onu kaldırırdı. Bazen kırmızı gömlekli acıkırdı, mavi gömlekli elmasını onunla paylaşırdı. O iki çocuk bu nehri bölmek için değil, üzerinde birlikte gülmek için kullanırdı."

Pera sustuğunda, nehrin kenarında çıt çıkmıyormuş. Mavi Kral'ın çatık kaşları yavaşça düzelmiş, gözleri dolmuş. Kırmızı Kral ise elindeki tahta asayı yere bırakmış ve yutkunmuş.

Çünkü Pera'nın anlattığı o iki küçük çocuk, kendisinden başkası değildi! Yıllar önce onlar en iyi arkadaştı. Büyüyüp kral olunca, o masum günleri, kağıt gemileri ve dostluklarını unutmuşlar, yerine hırs ve inat koymuşlardı.

Mavi Kral, titreyen bir sesle karşı kıyıya seslenmiş: "Hatırlıyor musun kardeşim? Benim kağıt gemim hep sazlıklara takılırdı da, sen uzun bir dal bulup onu kurtarırdın."
Kırmızı Kral gülümseyerek burnunu çekmiş: "Hatırlamaz mıyım? Sen de annenin yaptığı o nefis elmalı kurabiyelerin en büyük parçasını hep bana verirdin."

İki kral, yaptıkları bu manasız kavgadan çok utanmışlar. Mavi Kral nehre doğru adım atmış, Kırmızı Kral da ona doğru yürümüş.

Suyun ortasında, güvercin Pera'nın konduğu kayanın yanında birbirlerine sımsıkı sarılmışlar. Askerler de kılıçlarını atıp sevinçle alkışlamaya başlamış.

O günden sonra Ayna Nehri'nin üzerine kocaman, sağlam bir dostluk köprüsü yapılmış. Mavi ve Kırmızı krallıklar, nehrin suyunu kardeşçe paylaşmışlar. Güvercin Pera ise her akşam köprünün üzerine konup, onlara barışın ve sevginin masallarını anlatmaya devam etmiş.

Gökten üç kağıt gemi düşmüş: Biri dostluğunu hatırlayan Mavi Kral'a. Biri kibri bırakan Kırmızı Kral'a. Biri de kavga etmek yerine barışı ve sevgiyi seçen tüm güzel çocuklara.