Gökyüzü Kaşifleri

Bir varmış bir yokmuş... Zamanın birinde, insanların sadece yürüyebildiği, gökyüzünün ise sadece kuşlara ait olduğu yıllarda, küçük bir kasabada iki kardeş yaşarmış: Neşeli ve pratik zekalı Orville ile sessiz, düşünceli ve dikkatli Wilbur. Bu iki kardeşin, bozulan tekerlekleri tamir ettikleri ve dişlileri yağladıkları küçük bir bisiklet dükkanları varmış.

Bisikletleri çok severlermiş ama en büyük hayalleri pedal çevirmek değil, bulutlara dokunmakmış! Her fırsatta dükkandan çıkar, rüzgarlı bir tepeye gidip saatlerce gökyüzünde süzülen kuşları izlerlermiş.

Bir gün Orville, rüzgara karşı kanat çırpan kocaman, beyaz bir Martı görmüş. Martı, havada hiç çaba harcamadan süzülüyor, rüzgar yön değiştirdikçe kanatlarının uçlarını hafifçe bükerek dengesini sağlıyormuş.

Orville heyecanla kardeşine dönmüş: "Wilbur, gördün mü? Kuşlar sadece kanat çırpmıyor, kanatlarını rüzgara göre eğip büküyorlar! İşte sır bu!"

Wilbur, gözlüklerini düzeltmiş ve dikkatlice martıyı izlemiş. "Haklısın kardeşim! Havayı yenmeye çalışmıyorlar, havayla dans ediyorlar. Biz de rüzgarla dans edecek bir makine yapmalıyız!"

İki kardeş hemen dükkanlarına kapanmışlar. Tahtalardan incecik çıtalar kesmiş, beyaz yelken bezlerini bu çıtalara germişler. 

Kuşların kanat yapısını taklit ederek "Uçan Makine" adını verdikleri bir cihaz tasarlamışlar. Gündüzleri bisiklet tamir etmiş, geceleri ise gaz lambası ışığında uçaklarını inşa etmişler. Bazen yorgunluktan uyuya kalmışlar ama hiç pes etmemişler.

İlk denemeleri için yaptıkları planörü rüzgarlı bir kumsala götürmüşler. Orville makinenin içine uzanmış, Wilbur ise kanattan tutarak onu rüzgara karşı itmiş. "Bir, iki, üç... Uç!"
Ama makine havalanmak yerine "Güm!" diye kuma çakılmış. Tahtalar kırılmış, bezler yırtılmış.

Orville burnundaki kumu silerken çok üzülmüş. "Başaramayacağız galiba Wilbur. İnsanlar kuş değildir."

Wilbur, kırık bir tahta parçasını eline almış ve kardeşine sevgiyle bakmış: "Kuşlar da yuvadan ilk atladıklarında düşerler Orville. Başarısızlık, doğru yolu bulmamız için bir öğretmendir. Pes etmek yok! Daha hafif bir motor yapıp, kanatları martınınki gibi esnek hale getireceğiz."

Tekrar çalışmaya başlamışlar. Hatalarından ders çıkarmışlar. Aylarca uğraşıp, kendi yaptıkları küçük bir motoru makineye eklemişler. Karşılarına çıkan her zorluğu, kardeşlik dayanışması ve doğadan aldıkları ilhamla aşmışlar.

Ve o büyük gün gelmiş çatmış! Rüzgarın tatlı tatlı estiği güneşli bir sabahta, yeni uçan makinelerini kumsala çıkarmışlar. Orville uçağın ortasına yatmış. Motor "Pır pır pır!" diye çalışmaya başlamış. Wilbur pervaneyi çevirmiş. Makine kumlarda hızlanmış, hızlanmış ve...

"Vuuuuuh!" Uçan makine yerden kesilmiş! Havaya kalkmış! Orville gökyüzünde, tıpkı o izledikleri beyaz martı gibi süzülüyormuş. Wilbur aşağıdan sevinç gözyaşları içinde, "Başardık! Uçuyoruz!" diye bağırıp zıplıyormuş.

O gün, iki kardeşin azmi ve doğaya olan saygıları sayesinde imkansız gerçeğe dönüşmüş. Gökyüzü artık sadece kuşların değil, hayallerinden asla vazgeçmeyen insanların da evi olmuş.

Gökten üç beyaz tüy düşmüş: Biri, doğayı izleyip ondan ilham alanların başına. Biri, düştüğünde bile pes etmeden tekrar ayağa kalkanların omzuna. Biri de hayal kurmaktan asla vazgeçmeyen zeki çocukların kalbine.