İyilik Sessizce Güzeldir

Bir varmış bir yokmuş... Minarelerinin göğe uzandığı, kuşların ezan sesiyle kanat çırptığı huzurlu bir köyde, İsmail Dede adında nur yüzlü, pamuk sakallı bir ihtiyar yaşarmış. İsmail Dede, geçimini evinin önündeki küçük bahçesinde yetiştirdiği mis kokulu domates ve biberleri satarak sağlarmış. Ancak bir gün İsmail Dede hastalanmış ve yatağa düşmüş. Penceresinden boynunu büken fidelerine bakar, "Allah'ım, ben onlara bakamazsam kururlar, rızkım kesilir," diye sessizce dua edermiş.

İsmail Dede'nin yan komşusu, Ahmet adında, güçlü kuvvetli ama bir o kadar da sessiz ve mütevazı bir gençmiş. Ahmet, dedenin bu halini görmüş. İçinden hemen gidip yardım etmek gelmiş ama sonra durmuş.

"Eğer gündüz yaparsam, İsmail Dede mahcup olabilir. Ya da köylüler beni görüp 'Bak ne kadar iyi adam desinler diye yapıyor' sanabilir. İyilik, gösteriş için değil, sadece Allah rızası için gizlice yapılmalı," diye düşünmüş.

Ahmet, o gece herkes uyuduktan sonra sessizce kalkmış. Çapasını ve su kovalarını almış. Ay ışığının altında, parmak uçlarına basarak İsmail Dede'nin bahçesine girmiş. "Bismillah" diyerek işe koyulmuş. Ses çıkarmadan kurumuş toprağı havalandırmış, yabani otları temizlemiş ve kuyudan çektiği serin suyu fidelerin dibine şifa niyetine dökmüş.

Tam işi bitti sanırken bir tıkırtı duymuş. Bir de ne görsün? Köyün en inatçı, en yaramaz Keçisi, bahçenin kırık çitinden içeri süzülmüş, tam da en güzel kızarmış domatese uzanmak üzereymiş! Ahmet, keçiyi korkutup dedeyi uyandırmamak için hemen cebinden bir tutam taze ot çıkarmış. Keçiyi nazikçe besleyerek bahçeden dışarı çıkarmış. Ama içi rahat etmemiş; "Ya ben gidince tekrar girerse?" diye düşünmüş. Ahmet, yorgunluğuna aldırmadan alet çantasını getirmiş ve sabaha kadar uğraşarak o kırık çiti sessizce, sağlam bir şekilde tamir etmiş.

Ahmet, sabah ezanı okunmadan, alnındaki teri silerek ve kimselere görünmeden evine dönmüş.
Sabah olduğunda İsmail Dede zorla ayağa kalkıp pencereden bakmış. Gözlerine inanamamış! Dün boynu bükük olan domates fideleri dimdik duruyor, toprak nemli görünüyor ve yıllardır kırık olan çit sapasağlam duruyormuş!

"Subhanallah!" demiş İsmail Dede gözleri dolarak. "Rabbim halimi gördü de meleklerini mi gönderdi acaba?"

Ahmet, bu gizli iyiliğe İsmail Dede iyileşene kadar devam etmiş. Her gece sessizce bahçeye girmiş, sebzeleri toplayıp kapının önüne bir sepet içinde bırakmış. İsmail Dede sonunda iyileşip bahçeye çıktığında, her yerin bereketle dolduğunu görmüş. Ellerini gökyüzüne açıp, "Ya Rabbi, bu gizli bahçıvan kimse, sen de onun kalbini cennet bahçesine çevir, darda kaldığında ona yetiş," diye dua etmiş.

Ahmet, penceresinin arkasından dedenin bu samimi duasını duymuş ve huzurla gülümsemiş. Kimse onu alkışlamamış, kimse ona madalya vermemiş ama kalbinde hissettiği o huzur, dünyadaki bütün ödüllerden daha büyükmüş.
Gökten üç nur tanesi düşmüş: Biri sabreden ve şükreden İsmail Dede'ye. Biri iyiliği gizlice yapan Ahmet'e. Biri de sağ elinin verdiğini sol eli görmeyen güzel ahlaklı çocuklara.