Cesur Bal Porsuğu

Bir varmış bir yokmuş... Güneşin altın gibi parladığı, aslanların kükrediği, zürafaların gezindiği Afrika'nın uçsuz bucaksız savanalarında, minik ama yüreği dağlar kadar büyük bir Bal Porsuğu yaşarmış. Bu porsuğun siyah bir gövdesi, sırtında beyaz bir pelerini andıran tüyleri ve kısacık bacakları varmış. Herkes onu küçük sanırmış ama o hiçbir şeyden korkmazmış.

Bir sabah Bal Porsuğu'nun annesi hastalanmış. Yuvasından çıkamıyor, halsiz yatıyormuş. Annesi, "Yavrum," demiş, "Beni iyileştirecek tek şey, 'Kaya Tepesi'ndeki o özel şifalı baldır. Ama orası çok uzak ve yolda tehlikeler var."
Bal Porsuğu hiç düşünmeden, "Merak etme anneciğim, ben gidip alırım! Senin için her şeyi yaparım," demiş ve o minik bacaklarıyla yola koyulmuş.

Yolculuk sırasında önüne gürül gürül akan bir nehir ve nehrin kenarındaki ağaca dolanmış kocaman, yeşil bir Yılan çıkmış. Yılan, "Tıssss! Geçemezsin ufaklık! Burası benim bölgem, seni korkuturum!" diye tıslamış.
Başka bir hayvan olsa korkup kaçarmış. Ama Bal Porsuğu durmuş, tüylerini kabartmış ve yılana dimdik bakmış.

"Çekil yolumdan!" demiş kararlı bir sesle. "Annem beni bekliyor, nehrinden de geçerim, senin tıslamandan da korkmam!"

Bal Porsuğu'nun bu kararlı duruşunu gören yılan şaşırmış. "Bu ufaklık çok cesurmuş," diyerek yol vermiş. Bal Porsuğu nehri yüzerek geçmiş ve yoluna devam etmiş.
Sonunda Kaya Tepesi'ne varmış. Arıların koruduğu o en tatlı, en şifalı balı bulmuş ve bir petek almış. Tam balı alıp dönecekken, çalılıkların arasından iki tane sinsi, sivri kulaklı Çakal çıkmış. Çakallar, porsuktan çok daha büyükmüş.

Çakallardan biri, "Ooo! Minik bir porsuk ve lezzetli bir bal! İkisini de alalım!" diyerek porsuğun etrafını sarmış.
Normalde küçük bir hayvanın balı bırakıp kaçması gerekirmiş. Ama Bal Porsuğu kaçmamış. Annesini düşünmüş ve içindeki o büyük gücü hissetmiş. 

Olduğu yerde dimdik durmuş, göğsünü kabartmış ve o minik boyuna rağmen dev gibi görünmeye çalışarak:

"Hırrr! Bu bal annem için! Kimse onu benden alamaz!" diye öyle güçlü bir ses çıkarmış ki, savana yankılanmış.
Çakallar donup kalmış. "Bu ufaklık bizden korkmadı mı? Geri adım atmıyor!" diye birbirlerine bakmışlar. Bal Porsuğu, korkmak yerine çakalların üzerine doğru cesurca bir adım atınca, çakallar bu küçük ama gözü pek hayvandan ürkmüşler. "Bu porsuk çok yaman, bulaşmayalım!" diyerek kuyruklarını kıstırıp kaçmışlar.

Olayı uzaktan izleyen filler bile hortumlarını kaldırıp Bal Porsuğu'nu selamlamış. Porsuk, balı alıp güvenle yuvasına dönmüş. Annesi balı yiyince hemen iyileşmiş ve yavrusuna gururla sarılmış.
O günden sonra savanadaki hiç kimse Bal Porsuğu'na "ufaklık" dememiş. Herkes anlamış ki; önemli olan ne kadar büyük olduğun değil, zorluklar karşısında ne kadar cesur durabildiğinmiş.
Gökten üç damla bal düşmüş: Biri cesur Bal Porsuğu'nun ağzına. Biri iyileşen annesine. Biri de sevdikleri için zorlukları aşan güçlü çocuklara.