Minik Tavşan ile Zil Sesi

Bir varmış bir yokmuş, gökyüzüne yakın tepelerin arasına kurulmuş, evleri şeker gibi rengarenk boyalı Şıpşıp Kasabası varmış. Bu kasabanın en minik sakini, kulakları pofuduk pofuduk, burnu sürekli oynayan, tüyleri kar beyazı bir tavşancıkmış. Herkes onu severmiş çünkü sabahları boynundaki minik gümüş zili çıngırdata çıngırdata koşar, kasabayı uyandırırmış. Onun "çın çın" eden zili duyulmadan hiçbir dükkân açılmaz, hiçbir kuş ötmeye başlamazmış.

Bir sabah minik tavşan uyanmış ki, ne görsün, boynundaki zilcik yok olmuş! Meğer gece uyurken zil, pencereden içeri süzülen bir rüzgârla yuvarlanıp kaybolmuş. Kasaba o sabah upuzun bir sessizliğe bürünmüş; ne dükkânlar açılmış, ne de neşeli sesler duyulmuş. Minik tavşan telaşla kapıdan fırlamış ve önce çilek reçeli kokan pastanenin sahibi şişko ayıya koşmuş. Şişman ayı bıyıklarını sıvazlayarak, "Zilini ben görmedim ufaklık, ama yol boyunca çakıl taşlarını takip et, belki iz bulursun," demiş tatlı tatlı. Minik tavşan, yaprakların "hışır hışır" ettiği patikada zıplaya zıplaya ilerlemeye başlamış.

Yol boyunca kırmızı tilki terzinin dükkânına, sonra da gözlüklü baykuş öğretmenin ağacına uğramış. Herkes ona bir ipucu vermiş: "Rüzgâr o tarafa esti," demiş biri, "Parlak bir şey dere kenarında gördüm," demiş öbürü. Nihayet minik tavşan, dostu gri sincapla birlikte derenin "şırıl şırıl" aktığı yere varmış. Bir de bakmışlar ki minik gümüş zil, bir su kaplumbağasının sırtına takılıp kalmış, kaplumbağa da onu nasıl çıkaracağını bilemeden endişeyle bekliyormuş. Hep birlikte omuz omuza verip zili usulca kurtarmışlar; sincap dişleriyle ipi çözmüş, ayı kocaman patisiyle kaplumbağayı tutmuş, minik tavşan da zilini böylece geri almış.

Minik tavşan zilini boynuna takıp kasabaya doğru koşmaya başlayınca, "çın çın çın" sesi bütün tepelere yayılmış. Dükkânlar açılmış, kuşlar ötmeye başlamış, Şıpşıp Kasabası yeniden kahkahalarla dolmuş. O günden sonra minik tavşan anlamış ki, bir dostu asla yalnız bırakmamak ve el ele vermek her zorluğu kolaylaştırırmış. Gökten üç minik gümüş zil düşmüş; biri cesur tavşancığa, biri ona yardım eden sevgili dostlarına, biri de masalımızı dinleyen, arkadaşlarına her zaman yardım eden tüm uslu çocuklara.