Susayan Kediye Açılan Kalp

Bir varmış bir yokmuş... Minarelerinden ezan seslerinin yükseldiği, avlularında güllerin açtığı, taş sokaklı huzurlu bir kasabada Murat adında bir çocuk yaşarmış. Murat zeki, kitap okumayı çok seven ama oyun oynamaya o kadar dalan bir çocukmuş ki, bazen etrafındaki sessiz canlıları pek fark etmezmiş.

Sıcak bir yaz günü Murat, caminin gölgelik avlusunda tahta topacıyla oynuyormuş. O sırada, sıcaktan dili dışarı çıkmış, çok susamış beyaz bir sokak kedisi ona doğru yaklaşmış. Murat, "Pist! Git buradan, topacıma çarpacaksın!" diyerek kediyi kovalamış. Kedi boynunu büküp bir köşeye sinmiş.

Murat oyundan sıkılınca evine dönmüş. Odasındaki ahşap kitaplığına yönelmiş. O gün okumak için, kapağı altın yaldızlarla süslü, peygamberlerin hayatını anlatan dini bir kitap seçmiş. Kitabın sayfalarını çevirirken karşısına "Peygamber Efendimiz ve Hayvan Sevgisi" başlıklı bir bölüm çıkmış.
Murat dikkatle okumaya başlamış. Kitapta Müezza adında bir kediden bahsediliyormuş. Murat okudukça gözleri kocaman açılmış:

"Müezza, Peygamberimizin (s.a.v) çok sevdiği kedisinin adıydı. Bir gün Peygamberimiz tam evden çıkacakken, kedi Müezza'nın onun hırkasının yeninin (kolunun) üzerinde derin bir uykuya daldığını görmüş.

Sırf o minik can uyanmasın, rahatı bozulmasın diye, kediyi uyandırmak yerine kendi hırkasının kolunu makasla kesmiş ve evden öyle çıkmış. İslam dini merhamet dinidir, hayvanlar bize Allah'ın emanetidir."

Murat kitabı kucağına indirmiş. Kalbi hızla çarpmaya başlamış. "Ben ne yaptım?" diye düşünmüş. O an, avluda topacına çarpmasın diye kovduğu, susuzluktan dili dışarı çıkmış o masum beyaz kedi aklına gelmiş. "Peygamberimiz bir kedi uyanmasın diye hırkasını keserken, ben susamış bir kediyi yanımdan kovdum," diyerek çok utanmış ve yüzü kızarmış.

Murat hemen fırlamış. Mutfaktan temiz bir kil kaseye buz gibi su doldurmuş. Suyu dökmemek için dikkatli adımlarla dışarı çıkmış, avluya koşmuş. Beyaz kedi hala o köşede, sıcakta büzüşmüş duruyormuş.

"Zavallı dostum, beni affet," diyerek kaseyi yavaşça kedinin önüne koymuş. Kedi, suyu görünce sevinçle "şap şup" içmeye başlamış. Suyu bitirince de Murat'ın bacağına sürtünüp teşekkür edercesine "Mırrrr" diye sesler çıkarmış. Murat kedinin başını okşarken, kalbinde okuduğu kitabın verdiği o huzurlu merhamet hissini duymuş.

Ama olaylar bununla bitmemiş! Murat kediyi severken, yukarıdaki ağaçtan bir ses gelmiş: "Pıt!"
Rüzgardan dengesini kaybeden minik bir serçe yavrusu, ağaçtan yere düşmüş. Kanadı hafifçe incinmiş ve korkuyla çırpınıyormuş.

Murat, kitaptan öğrendiği dersle bu kez hiç düşünmemiş! Hemen yavru kuşun yanına koşmuş.

Pamuklardan ve yumuşak yapraklardan eski bir sepetin içine sıcacık bir yuva yapmış. Minik kuşa parmağının ucuyla su damlatmış ve onu güvenli bir dala yerleştirmiş.

Günler geçmiş... Murat'ın su verdiği beyaz kedi, artık hep onu bekler, yanından hiç ayrılmazmış. İyileşen minik serçe ise her sabah Murat'ın penceresine gelip en güzel şarkılarını söylüyormuş.
Murat, kitaplardan öğrenilen bilgilerin sadece akılda kalmaması gerektiğini, asıl önemli olanın o bilgiyi hayata geçirmek, Allah'ın yarattığı dilsiz canlılara merhamet etmek olduğunu anlamış. O günden sonra o kasabada hiçbir hayvan aç ve susuz kalmamış.

Gökten üç su damlası düşmüş: Biri kitap okuyarak doğruyu bulan Murat'ın kalbine. Biri şifa bulan sevimli kediye ve kuşa. Biri de Allah'ın yarattığı tüm canlıları koruyup seven güzel ahlaklı çocuklara.