Sevimli Dost Tarçın

Bir varmış bir yokmuş... Papatyaların açtığı, kuşların cıvıldadığı şirin bir kasabada, kıvırcık saçlı, neşeli bir çocuk olan Efe yaşarmış. Efe oyun oynamayı çok severmiş ama sokak hayvanlarından, özellikle de köpeklerden biraz çekinirmiş. "Acaba ne düşünüyorlar? Ya beni ısırırlarsa?" diye uzaktan izlermiş.

Bir sabah Efe, evlerinin bahçesinde en sevdiği kırmızı topuyla oynarken, bahçe kapısından içeriye altın sarısı tüyleri olan, sevimli bir sokak köpeği girmiş. Köpek, Efe'yi görünce durmuş. Kuyruğunu "pır pır pır" diye hızla sallamaya, gözlerini kısarak sevecen bir şekilde bakmaya başlamış.

Efe biraz gerilemiş. O sırada bahçedeki çiçekleri sulayan Bilge Dede, Efe'nin yanına gelmiş ve gülümsemiş:
 "Korkma Efe," demiş dedesi. "Köpekler konuşamazlar ama bedenleriyle bize her şeyi anlatırlar. Bak, kuyruğunu sallıyor. Bu onun dilinde 'Merhaba, seninle arkadaş olmak istiyorum, ben dostum' demektir."
 Efe şaşırmış. "Gerçekten mi dede?"
 "Evet," diyerek devam etmiş Bilge Dede. "Eğer korksaydı kuyruğunu bacaklarının arasına sıkıştırırdı. Eğer dikkatle bir sesi dinliyor olsaydı, kulaklarını dimdik havaya dikerdi. Köpekler dünyanın en sadık, en vefalı dostlarıdır. Bir kez onlara kalbini açarsan, seni ömür boyu korurlar."

Efe cesaretini toplamış. Yavaşça elini uzatmış. Köpek, ıslak ve siyah burnuyla Efe'nin elini nazikçe koklamış, sonra da "Şlap!" diye yalamış. Efe kıkır kıkır gülmüş. "Senin adın Tarçın olsun, tüylerin tarçın renginde!" demiş.
O gün Efe ve Tarçın bahçede çok güzel oynamışlar. Ancak öğleden sonra Efe, kırmızı topunu yanlışlıkla bahçe duvarının arkasındaki sık çalılıkların ve uzun otların olduğu ormanlık alana fırlatmış.
Efe topunu bulmak için otların arasına girmiş ama her yer birbirine benziyormuş. Saatlerce aramış, bulamamış. "En sevdiğim topum kayboldu," diye ağlamaklı olmuş.

Bunu gören Tarçın hemen Efe'nin yanına koşmuş. Bilge Dede arkadan seslenmiş: "Efe! Tarçın'a güven. Köpeklerin burunları bizimkinden binlerce kat daha güçlüdür. Bizim göremediğimiz şeyleri onlar koklayarak 'görürler'. Onların burnu adeta bir pusuladır!"
Tarçın, burnunu yere dayamış: "Sniff, sniff, sniff..."

Toprağı, yaprakları ve ağaç köklerini derin derin koklamış. Birden kulaklarını dikmiş ve kuyruğunu sallayarak sık bir böğürtlen çalısına doğru koşmuş. Burnunu çalılığın içine sokmuş ve ağzında kırmızı topla geri dönmüş!
 Efe sevinçle bağırmış: "Buldun onu Tarçın! Sen bir HARİKASIN!"

Tarçın, topu Efe'nin ayaklarının dibine bırakmış ve "Hav hav!" diyerek neşeyle zıplamış. Efe, Tarçın'ın boynuna sımsıkı sarılmış. O an anlamış ki; köpekler sadece oyun arkadaşı değil, zor anlarda yardıma koşan, koruyan ve sahiplenen gerçek birer kahramanmış.

O günden sonra Tarçın, Efe'nin ailesinin bir parçası olmuş. Efe nereye giderse Tarçın onu gölge gibi takip etmiş. Efe artık biliyormuş ki; bir köpeğe bir damla sevgi verirsen, o sana okyanus kadar sadakat sunarmış.
Gökten üç kemik ödülü düşmüş: Biri sadık ve akıllı Tarçın'a. Biri hayvanların dilini öğrenen Efe'ye. Biri de sokaktaki dostlarımıza bir kap su ve sevgi veren merhametli çocuklara.